2012


 

Wat een beleving! Het is gelukt. Mijn droom, en die van alle betrokkenen is uitgekomen. En dat allemaal dankzij de steun van jullie!

 

Vrijdag Vertrekdag, 1 juni 2012:

07:15

Ik kom aan op De Steiger waar ik mijn collega’s al aantref. Met spanning in mijn lichaam pak ik mijn spullen uit om ze neer te leggen op de grote stapel. Het wachten is op de deelnemers en de bus!
We hebben de bus, en de aanhanger, nog niet gezien. Toch wel gespannen om de vraag of al deze spullen er in passen. Dan zien we een witte, grote bus met Almere Tours. Dat moet hem zijn! Daarachter een aanhanger waar toch wel aardig wat fietsen in passen. Althans, dat dachten we.

We doen de aanhanger open en dan blijkt dat er een verdieping in zit die net te laag zit om de fiets in zijn geheel in de aanhanger te krijgen. Probleem 1 treedt zich aan. Dan komen we al snel op een briljant idee: Alle voorwielen eraf en zo de fietsen in de aanhanger plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan.

Iedereen gedag zeggen, alles is gepakt en we kunnen vertrekken.

lekke bandHet is gezellig in de bus en we hebben zin in het kamp. We zien het bord “’s hertogenbosch” en beseffen dat we al een eindje onderweg zijn. Dan stopt de chauffeur plotseling met rijden en parkeert de bus op de vluchtstrook. Wij kijken verbaasd naar elkaar en komen later tot de conclusie dat de rechter achter band van de aanhanger kapot is.

 

Deze moet vervangen worden en Leon en Harm-Jan besluiten meteen in actie te komen. Ze vervangen goed de band en we kunnen weer door. We zijn nog een 100 meter verder of we ruiken rubber en parkeren de bus weer op de vluchtstrook. De aanhanger zit onder de schilfertjes en het blijkt dat de reserve band nu heeft aangelopen tegen de as van de aanhanger. Dat betekent dat ook deze vervangen moet worden. De aanhanger wordt losgekoppeld en versleept door de ANWB, waarvoor dank! Met de bus en een vertraging van 1,5 uur belanden we uiteindelijk bij een bedrijf dat voor ons de aanhanger wil repareren. Al met al zetten we de reis voort met een vertraging van 3 uur. Een minder goed begin van onze reis.

Door de vertraging zijn we genoodzaakt om door te rekenen en komen we erachter dat het ook wel is gevolgen zou kunnen hebben voor onze eindbestemming, de camping. Die gaat om 23:00 dicht en dat gaan we zeker niet meer redden. Na flink wat telefoontjes naar ouders van deelnemers ( die daar ook verblijven en er eerder zijn dan wij ) hebben we kunnen regelen dat de eigenaresse van de camping op ons wacht. Uiteindelijk komen we, schrik niet, om 02:30 aan op de camping en pakken we alle spullen uit. We zetten snel de tenten op en gaan meteen liggen. Zo eindigt onze reis met een vertraging van 3 uur, midden in de nacht.

 

Zaterdag Vakantiedag, 2 juni 2012:

zwembadToch wel vroeg in de morgen stond iedereen op om te gaan ontbijten. Er werden heerlijke stokbroden gehaald en zo begon de eerste dag goed. We merkten al snel dat een lange broek te warm was en dat de slippers uit de tas konden worden gehaald. We keken naar boven en de lucht was strakblauw en we zochten al snel waar het zwembad zich bevond. Je verwacht op een camping een matig zwembad waar je hoopt met z’n tienen in te kunnen. Tot ons grote verbazing was het een ongekend mooi zwembad met een grote ruimte eromheen om lekker op ligbedden te kunnen ontspannen. Daarnaast twee tafeltennistafels en zo konden we als mentaal voorbereiden op een mooie middag.

Na het ontbijt konden we eerst de overige tenten opbouwen en de bestaande optimaliseren. De “centrale” partytent werd opgebouwd zodat we een centraal punt hadden. Toen we eenmaal klaar waren om ons verblijf op te knappen konden we met z’n allen doen wat we wilden. Uiteindelijk belanden we allemaal bij het zwembad.

Het was erg warm en de zon scheen volop. Iedereen sprak over een vakantie. Dit leek het wel maar er stond ons morgen natuurlijk wat te wachten waar we zolang voor hebben getraind en waarvoor we eigenlijk best zenuwachtig zijn.

Als avondeten hadden we heerlijke macaroni van HJ. Goed gevuld van onze maal zette we onze activiteiten voort.

In de avond verzamelde we in de partytent om ons voor te bereiden op morgen. “Oke, jongens en meisjes. Het was een mooie dag vandaag, het leek zelfs even op een vakantiedag. Maar we zijn hier met één doel! En dat doel gaan we morgen bereiken. Alleen als jullie er echt klaar voor zijn! Haal jezelf nu uit de vakantiestemming en breng jezelf in de focus voor morgen. We hebben zolang getraind om fit te worden en hebben zoveel gedaan om dit te realiseren. Begrijp goed dat we niet streng willen zijn maar we moeten zo meteen wel gaan slapen. Je moet fit zijn voor morgen want er wordt erg veel gevraagd van je lichaam” Dit was in hoofdlijnen mijn speech voor de deelnemers. Zenuwachtig als ik ben ga ik me ook opmaken voor een rustige nacht. We zijn er klaar voor!

Voor jezelf, maar vooral voor anderen!

 

Zondagochtend 3 juni 2012:

Er stond ons een vroege ochtend te wachten met lekkere stokborden als ontbijt. De kleding werd verdeeld en al aangedaan. Zo zaten we in spanning te wachten en ons voor te bereiden op hetgeen dat komen gaat.

Om 10:00 uur stond de bus klaar om ons te brengen naar de Alpe d’Huez. De busreis was rustig en beladen. Voor mij als persoon zelfs emotioneel.

Je wordt gebracht naar de plek waar je al een jaar naar uitkijkt. “Het gaat echt gebeuren Mam!” Is wat ik zei in de richting van de lucht. Tranen vloeide over mijn wangen en kijk in de rondte naar alle betrokkene. Ze waren er klaar voor, ook zij hebben er een dik half jaar voor getraind en naar toe geleefd. Het was spannend en mooi tegelijk. Leerlingen die foto’s maakte van het uitzicht. Alsof ze nog nooit een berg hadden gezien. En is sommige gevallen was dit ook zo. Een fantastisch mooie rit die uitkwam bij een supermarkt, voor de Alpe d’Huez. Daar checken we het materiaal en maken we de fietsen klaar.

“Wat is er aan de hand?!” vroeg ik aan Henk-Jan. We missen één fiets. Er is een fiets kapot gegaan op de camping en die is niet rijklaar voor zo’n rit. Er schiet een gevoel van angst en stress door mijn lichaam. We zijn nog niet de berg op of er zijn al materiële problemen. Je denkt dat je alles op orde hebt en dan gebeurt dit. Door fantastisch initiatief van Henk-Jan, die meteen naar de fietsenzaak in de buurt ging om een mountainbike te huren. Het kost wat maar dan heb je ook wat! We konden uiteindelijk fietsen richting de berg. Aangemoedigd door wat ouders fietsen we in de richting van Ed. Deze zal ons begeleiden naar boven.

Aangekomen bij Ed, verteld hij ons dat het een zware klim wordt en dat waarschijnlijk het weer boven niet al te best zal zijn. Er staan wat gespannen gezichten krampachtig klaar om de berg te beklimmen. Angst, emotie, spanning en adrenaline spelen bij mij een erg grote rol. Ik heb er zin in! Kijk er ook wel een beetje tegenop en ben bang dat niet iedereen het red. Niet omdat ik denk dat de leerlingen het niet kunnen maar dat we wellicht de berg hebben onderschat. We starten en krijgen als tip om de versnelling absoluut niet op de laagste te zetten.

We zetten koers naar de eerste bocht. “Wauw!” wat een berg! Je fiets kantelt in opwaartse richting en je bent genoodzaakt flink te trappen wil je de eerste bocht halen. Een van onze leerlingen stopt in op de eerste helling twee keer, dat gaf mij het gevoel dat dit wel is een hele zware beklimming kon worden. Er kwamen van alle kanten klachten binnen van hoe zwaar het was en dat ze last hadden van ongemakken. Maar ze sloten allemaal af met dat ze niet voor niets zo lang ervoor hadden getraind en dat ze dit ook voor een ander deden. De leerlingen hadden allemaal een eigen verhaal en zo motiveerde ze vooral zichzelf om door te gaan.

Van helling naar bocht en weer door! Dat was het ongeveer en het was zo stijl dat je na 3 bochten dacht dat je al boven de wolken uitsteeg. Je klimt in korte tijd enorm snel en dat verbaasde ons enorm. Bij elke bocht even stoppen om op adem te komen en wat te drinken. Een goed begin is namelijk het halve werk. En bij deze klus probeer je alles te doseren. De leerlingen namen even de tijd en klommen vol moed weer op de fiets om de weg naar boven te volgen. Ondertussen kon je genieten van dit fantastische uitzicht. Een fantastische bijkomstigheid die je op dat moment ook wel echt nodig hebt.

Ik kan niet voor de leerlingen spreken dus zal ik mijn verhaal van de klim beschrijven:

Wanneer je begint met het beklimmen van de berg ben je enorm fit en gebrand om deze bult te bestrijden. Je begint je ritme te zoeken en gaat lekker de berg op. Totdat je merkt dat je verzwakt en dat je je reserves gaat aantasten. Dan wordt het een mooi verhaal. De klim tot aan bocht 2 ( een na laatste bocht voor de finish ) staat mijn tocht het teken van: Letten op de leerlingen, zelf ritme vinden, genieten van de rit. Vanaf bocht 2 ben ik de weg kwijt geraakt. Niet letterlijk maar ik begon aan mijn reserves en mijn lichaam vond dat niet zo leuk.

Ik kom aan bij bocht 2 en kijk Jeroen aan. “Ga maar!” was wat ik nog kon zeggen. Ik moest even op adem komen in het slechte weer. Het regende en het was koud. Dat was de reden dat, fitte, Jeroen mij aankeek met de blik van: “Kom op man ik wil door!” En terecht want het was bar en boos daar.
Ik moest mezelf oprapen en verzorgen om de finish te halen. Met brood en drinken kon ik mezelf na 10 minuten oprapen en op de fiets zetten. Ik fiets 100 meter en stap weer af. Het lukt toch niet.

Na weer 10 minuten moest ik van mezelf knallen om de finish te halen. Ik kom aan bij bocht 1 en trap door. Ik zie het dorpje en dat gaf zo’n adrenalinekick dat ik door kon! De laatste helling voor de finish is erg pittig. Als ik de helling op fiets zie ik in mijn ooghoeken een auto met nederlands kenteken. Er hangt een hondje uit het raam die verdacht veel leek op het hondje van mijn toenmalige vriendin. En ja hoor, ze zaten er allemaal! Mijn toenmalige vriendin met haar ouders en de honden! Wat een verrassing! Maar eerlijk gezegd kon ik het niet bevatten en focuste ik me volledig op het halen van de top! Mijn vader fietst naar beneden om te kijken of ik er al aankwam. Hij fietst met mij naar boven en tilt me zowat over de laatste heuvel. Dan hoor ik een groot applaus en vloeien mijn tranen rijkelijk over mijn wangen. Enorm emotioneel kijk ik naar boven en praat met mijn moeder. Hoop, en stiekem weet, dat ze er is. Ik heb dit voor haar gedaan om te laten zien dat wij allemaal knokken tegen deze verschrikkelijke ziekte. Bij het typen van dit verslag krijg ik op dit moment nog kippenvel en een brok in mijn keel. De foto zegt waarschijnlijk genoeg.

Opgevangen door allereerst mijn Grote vriend Ed Galesloot, die mij feliciteert met het behalen van de top en met het slagen van dit project. Daarna zag ik mijn vriendin en komt opeens Will naar mij toe! Wat een verrassing en wat fijn dat ik hem bovenaan trof. Al knuffelend en leunend op hem huilen we samen ons verdriet weg. We denken aan mijn moeder en weten dat ze dit fantastisch zou vinden. Dat is ook het enige wat ons wat troost biedt, op dat moment. Totdat ik er achter kwam dat er al leerlingen boven waren en ook iedereen boven zou komen! Ik kon wel weer gaan janken! Alle leerlingen hebben het gehaald! Wie had dat gedacht. Ze hebben iedereen verbaasd en zijn boven zichzelf uitgestegen. Wat een kanjers! Door het slechte weer moesten we naar het KWF huis om daar lekker een kop thee of koffie te drinken en een beetje op te warmen.IMG_0474

Eenmaal verzameld in het KWF huis wilden we graag de cheque overhandigen en nam ik het woord. Heel moeilijk maar wel vol trots had ik wat woorden over voor, op dat moment even, mijn kanjers!
Wat ben ik nog steeds trots op deze leerlingen en wat ben ik de begeleiders ontzetten dankbaar!

Alleen kan je dit niet! Met z’n allen hebben we gewerkt aan dit mooie project. Ik heb er veel van geleerd en zoveel van ontvangen! Een mooi en trots gevoel. We sluiten af met deze mooie foto op de trap naast het KWF huis.

 

Maandag, 4 juni 2012

Wat een ervaring en wat een lekker gevoel. Niks spierpijn en ook de leerlingen hebben daar geen last van! We hebben het gewoon gedaan!

We staan nu voor een volle dag waar niet veel is gepland en alles afhangt van het weer. Het weer was belabberd en zo sloeg af en toe de verveling toe. Hier kunnen wij van leren voor volgend jaar. We hebben ons alsnog kunnen vermaken en hebben moeten besluiten dat het goed is als we nog die avond zouden gaan vertrekken. Dit is kortgesloten met de chauffeur en zo laadde we alles in om, om 22:00 uur, te vertrekken richting lelystad.

 

Dinsdag, 5 juni 2012

Eindelijk thuis! Een lange rit waar geen eind aan kwam. Ontvangen door de school en ouders van de leerlingen met een groot applaus. De leerlingen waren trots, blij en hadden mooie verhalen om thuis te vertellen. Docenten van school feliciteerde ons en zo voelde het erg fijn om weer thuis te komen.